Spent the day in bed / Morrissey

I spent the day in bed / You can please yourself / But, I spent the day in bed
Pillows like pillars / Life ends in death / So, there's nothing wrong with
Being good to yourself / Be good to yourself for once!

Πρόκειται για το καινούργιο σινγκλ από τον νέο δίσκο «Low In High School» του 58χρονου Βρετανού. Τα γυρίσματα του βιντεοκλίπ έγιναν στο Peckham Liberal Club, με τους David Hoyle και Joey Barton (peformance artist και ποδοσφαιριστής της Burnley FC αντίστοιχα) να πρωταγωνιστούν. Στα σκηνοθετικά ηνία βρίσκεται η Sophie Muller, η οποία στο παρελθόν συνεργάστηκε ανάμεσα σ’ άλλους, με τους Kings Of Leon, Blur και The Killers. Ο 11ος κατά σειρά δίσκος του Morrissey θα κυκλοφορήσει στις 17 Νοεμβρίου, ενώ για όσους είναι να βρεθούν κατά Λονδίνο μεριά (Camden ) ή κατά Λος Άντζελες περιοχές (Melrose Avenue) το 2ημερο της κυκλοφορίας του (17-19 Νοεμβρίου), θα λειτουργήσουν ειδικά pop-up shops, στα οποία θα διατίθενται αποκλειστικά τα προϊόντα για τους θαυμαστές του.

 ..and no bus, no boss, no rain, no train

Venice called

Το αρχαιότερο φεστιβάλ κινηματογράφου στον κόσμο (1932!), το Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica di Venezia, ή κοινώς και ελληνιστί το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, έλαβε και φέτος χώρα στο ιστορικό Palazzo del Cinema, του μακρόστενου βενετσιάνικου νησιού του Λίντο, από τις 30 Αυγούστου μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου. Το σημαντικότερο βραβείο, αυτό του Χρυσού Λέοντα, το οποίο, για την ιστορία, έχουν καταφέρει να κατακτήσουν παραπάνω από μία φορά μόνο 4 σκηνοθέτες (βλέπε Malle, Cayatte, Zhang και Ang Lee) και το οποίο μέχρι το 1942 ονομαζόταν Βραβείο του Μουσολίνι (καταργήθηκε η ονομασία του ως τέτοια με τον θάνατό του), πήρε φέτος το The Shape of Water με την σκηνοθεσία, την παραγωγή και το σενάριο να υπογράφονται από τον Μεξικανό Guillermo del Toro. Η ταινία απέσπασε συνολικά 5 βραβεία, ανάμεσα σ’ αυτά και το Soundtrack Stars Award, δια χειρός του πολυβραβευμένου Γάλλου Alexandre Desplat, που μερικές μέρες πριν την έναρξη του φεστιβάλ και την προβολή της ταινίας έκλεινε κάτι παραπάνω από μισό αιώνα ζωής. Το δεύτερο σημαντικότερο βραβείο, αυτό του Αργυρού Λέοντα, το οποίο μέσα στις δεκαετίες υπέστη πολλές αλλαγές ως προς τον σκοπό/λόγο απονομής του και μάλιστα πολλάκις δεν απενεμήθη καν, δόθηκε φέτος στον Xavier Legrand για την σκηνοθεσία του στο Custody. Μη έχοντας προφανώς παρακολουθήσει καμία εκ των ταινιών του Φεστιβάλ ακόμα, προτείνω, με πάσα πάντα επιφύλαξη (βλέπε, κάποιες εκ των ακόλουθων ταινιών έχουν αποσπάσει τις χειρότερες κριτικές, από τους ειδήμονες και μη του είδους, κι άλλες τα διθυραμβικότερα σχόλια) όπως δώσει μια ευκαιρία στις ακόλουθες, 
επτά συν μία, ταινίες.

1.Sweet Country (Αυστραλέζικο γουέστερν το οποίο τοποθετείται στο Alice Springs, περιοχή όπου γεννήθηκε ο σκηνοθέτης της ταινίας, Warwick Thornton. Στο Φεστιβάλ Βενετίας απέσπασε το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής καθώς στο καστ και ανάμεσα σ’ άλλους, παίζουν οι Αυστραλοί  Matthew Day, Ewen Leslie και ο εξαιρετικός Bryan Neathway Brown καθώς επίσης και ο Βορειο-ιρλανδός Sam Neill ως ιεροκύρηκας. Η ταινία έχει ήδη κυκλοφορήσει).

2. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (από τον γεννημένο στο Λονδίνο από Ιρλανδούς γονείς και χαρακτηρισμένο ως έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή θεατρικούς συγγραφείς στην Ιρλανδία, Martin McDonagh, των In Bruges και Seven Psychopaths. Στην ταινία πρωταγωνιστούν η πολυβραβευμένη και σύζυγος του Joel Coen, Frances McDormand, οι Woody Harrelson, Sam Rockwell, John Hawkes και Peter Dinklage. Η ταινία έχει λάβει ήδη το πρώτο της βραβείο, αυτό του κοινού, στο Διεθνές Φεστιβάλ του Τορόντο ενώ πρόκειται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες τον προσεχή Νοέμβριο).

3. Hannah (τέσσερα χρόνια μετά το κινηματογραφικό ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης (βλέπε Medeas που έκανε πρεμιέρα στην 70η διοργάνωση του βενετσιάνικου φεστιβάλ), ο Ιταλός Andrea Pallaoro επιστρέφει με το πρώτο μέρος της τριλογίας του έχοντας ως θεματική τρεις μοναχικές γυναίκες. Η αρχή δίνεται με την Hannah, την οποία ενσαρκώνει η πολύγλωσση Βρετανίδα Charlotte Rampling).

4. Foxtrot (από μια πρώτη ανάγνωση, η λέξη προφανώς παραπέμπει στο ομώνυμο είδος  χορού – όμοιο του βαλς, που έκανε την εμφάνισή του αρχές του αιώνα και υπήρξε αρκετά δημοφιλές την δεκαετία του 30΄. Σε δεύτερη ανάγνωση και επί της ουσίας, πρόκειται για την νέα ταινία του 55χρονου Ισραηλινού Samuel Maoz, ο οποίος το 2009 απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα με το Lebanon.)

5. Suburbicon (το νέο σκηνοθετικό εγχείρημα του Clooney, με τους Matt Damon, Julianne Moore, Noah Jupe και Oscar Isaac στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, τον Desplat στην μουσική επένδυση και τους αδερφούς Cohen μες την συγγραφική τετράδα. Η ταινία θα κυκλοφορήσει τέλη Οκτωβρίου από την Paramount).

6. Brawl in Cell Block 99 (ο σκηνοθέτης του Bone Tomahawk, ο οποίος ανάμεσα σ’ άλλα μετράει ήδη πέντε βιβλία στο βιογραφικό του και 3 άλμπουμ όντας γνωστός επί σκηνής ως Czar, Steven Craig Zahler, επιλέγει ως πρωταγωνιστή της νέας του ταινίας, τον Vince Vaughn, έναν πρώην αλκοολικό, drug dealer, μποξέρ που χάνει την δουλειά του, μπαίνει στην φυλακή και… το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται. Η ταινία έχει ήδη κυκλοφορήσει).

7. Astrometalαινία μικρού μήκους του 34χρονου Ευθύμη Kosemund Σανίδη, που μια διετία πριν δήλωσε πως το πιο τρελό κινηματογραφικό όνειρο που θέλει να πραγματοποιήσει είναι «Να κάνω μία ταινία χωρίς να ανταλλάξω λέξη με το συνεργείο και τους συνεργάτες μου ή με τους ανθρώπους μπροστά από την κάμερα». Η μικρού μήκους ταινία του, με τον παράξενο πλην ενδιαφέροντα τίτλο, υπήρξε η μοναδική ελληνική συμμετοχή σε διαγωνιστικό τμήμα φέτος στο 74ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Χωροχρονικά τοποθετείται ένα βράδυ στην Αθήνα, μ’ ένα κορίτσι και δυο αγόρια να ετοιμάζονται για clubbing). 

8. Mother! (το νέο και από πολλούς «παρανοημένο, υστερικό και άστοχο» - των μόλις πέντε ημερών σύλληψης - πόνημα – του Μπρουκλινέζου Aronofsky, που έτσι κι αλλιώς δεν φημίζεται και για τα πιο ευκολοχώνευτα, λεπτής αισθητικής και γραμμικής δομής φιλμ. Πρωταγωνιστούν η νυν σύντροφος του σκηνοθέτη, Jennifer Lawrence, ο Javier Bardem, ο Ed Harris και η Michelle Pfeiffer. Στα παρεμφερή και μουσικά credit της ταινίας, «περνάει» και η Patti Smith διασκευάζοντας το The End of the World της Skeeter Davis ενώ για την ιστορία και εξ αφορμής της επετείου θανάτου του Lou Reed που πλησιάζει, να αναφέρουμε πως ο 48χρονος Aronofsky το 2011 ανέλαβε την σκηνοθεσία του single The View των Metallica και Reed).

Living in steps

Εφτά βήματα. Το λευκό κορίτσι πεθαίνει πάντα πρώτο και το μαύρο αγόρι δεν πλένει ποτέ στο χέρι. Έξι βήματα. Ό,τι καλύτερο, συμβαίνει πάντα μεσημέρι κι όσοι δεν το ‘χουν, ηρεμούν με γλάστρα στο μπαλκόνι, ξενύχτι ολονυχτίας και αργό χορό σε παράνομη φωλιά.  Πέντε βήματα. Οι κωφοί δεν κυκλοφορούν κι οι νεκρώσιμες ακολουθίες παραμένουν πολυτέλεια στο πανί. Τέσσερα βήματα. Τα κορίτσια γαβγίζοντας επιδέξια για τις ουλές στην κοιλιά αγοράζουν ευκόλως αγκαλιά κι οι γυναίκες αθορυβούν μες στις ουλές πουλώντας τα πάντα στο διάολο για μια οδοντοστοιχία σαπισμένη μα γελαστή. Τρία βήματα πριν το εκτελεστικό απόσπασμα. Δυο πριν πλυθούν τα πόδια. Κι ένα πριν σηκωθεί ο γιακάς και το καρφί ορμήσει στον λαιμό σαν πυγολαμπίδα σε οίστρο.

(or else, living in steps till I can rest)