Ωδή στο ανικανοποίητο / Δημήτρης Τρωαδίτης

4
Τώρα η ζήση σου φαντάζει
βαλίτσα πολυταξιδεμένη
που ποτέ δεν ανοίχτηκε
αστέρι της μιας στιγμής
στις πεπαλαιωμένες στέγες των σπιτιών
στα νυχτοφάναρα
στις πύλες των εργοστασίων.

5
Μένεις στους τοίχους της αδιαφορίας
στα κρεβάτια που τρίζουν ξεψυχώντας
στις κουτσές καρέκλες
στα χαλασμένα φώτα που παραπαίουν
στις φθαρτές αλήθειες
να κοιτιέσαι στους καθρέφτες
στα καμαρίνια των ηθοποιών
καλυμμένων με πρόστυχο κραγιόν
σκοροφαγωμένες τουαλέτες
και τον εμπαιγμό ξεκάθαρο
σαν ανηλεή βομβαρδισμό.

7
Κι είναι η σκιά σου
η θωριά σου η παρωχημένη
που μένει παντού
αποτύπωμα στις ίδιες θέσεις
αφόρητη νοσταλγία του τότε
που δεν θέλησες να τρέξεις
σε πορτοκαλεώνες μίλια μακριά
σε κάμπους που κάποτε ονειρευόσουν
και καταριόσουν τις νύχτες
στους τόπους των μουσώνων
τότε ο χειμώνας σταματούσε τον χρόνο
και δεν υπήρχε άνοιξη και καλοκαίρι
και μόνο μια μικρή υποψία φθινοπώρου
σ’ έκανε να θυμάσαι
τα πεσμένα φύλλα στους γυμνούς κήπους.

11
Σήμερα το φως του ήλιου
μοιάζει με αποδημητικό πτηνό
κι αφήνει πίσω του
σκοτεινές λωρίδες αμφιβολίας
που στις χαραμάδες τους
στεκόμαστε φοβισμένοι
καπνίζουμε τρεμουλιαστά
τα χέρια ξαμολιούνται εδώ κι εκεί
ψάχνοντας με πόνο
διευθύνσεις και τηλέφωνα
σε μια άλλη πατρίδα
κι οι γυναίκες έπαψαν
να είναι μυστικές νύφες
δούλες σε εργοστάσια λησμονιάς
καθαρίστριες σε γραφεία
και μοδίστρες σε μεγάλα πατρόν
έχουν παιδιά λαίμαργα με υποσχέσεις
δεν σιγοκουβεντιάζουν
πάνω από αχνιστές σούπες
η καρδιάς τους δεν φωτίζει
όπως άλλοτε τα δωμάτια
κι η φλόγα τους ζεσταίνει
στιγμιαία απ’ ανάγκη. 

Παλινωδίαι / 2017